மனித வணக்கம்-கமல்ஹாசன்

தாயே… என் தாயே!
நான் மீட்ட சோலே!
அறுத்த கொடியே
குடித்த முதல் முலையே
என் மனையாளின்
மானசீகச் சக்கரவர்த்திசரண்
தகப்பா – ஓ – தகப்பா
நீ என்றோ உதறிய மை
படர்ந்தது கவிதையாய் இன்று
புரியா வரி இருப்பின் கேள்…
பொழிப்புரை நான் சொல்கிறேன்
தமையா – ஓ – தமையா
என் தகப்பனின்
சாயல் நீர்
அச்சகம் தான் ஒன்றிங்கே –
அர்த்தங்கள் வெவ்வேறு
தமக்காய் – ஓ – தமக்காய்
தோழி… தொலைந்தே போனாயே –
துணை தேடிப் போனாயோ…
மனைவி – ஓ – காதலி
நீ தாண்டாப் படியெல்லாம்
நான் தாண்டக் குமைந்திடுவாய்
சாத்திரத்தின் சூட்சுமங்கள்
புரியும்வரை.
மகனே – ஓ – மகனே
என் விந்திட்ட விதையே…
செடியே… மரமே… காடே…
மறுபிறப்பே
மரண சௌகர்யமே… வாழ்…
மகளே – ஓ – மகளே…
நீயும் என் காதலியே…
எனதம்மை போல்
எனைப் பிரிந்தும் நீ
இன்பம் காண்பாயோ…
காதலித்த கணவனுக்குள்
எனைத் தேடுவாயோ…
நண்பா – ஓ – நண்பா…
நீ செய்த நட்பெல்லாம்
நான் செய்த அன்பின் பலன்
இவ்விடம் அவ்விதமே.
பகைவா – ஓ – பகைவா…
உன் ஆடையெனும் அகந்தையுடன்
என் அம்மணத்தைக் கேலி செய்வாய்
நீ உடுத்து நிற்கும்
ஆடைகளே
உனதம்மணத்தின் விளம்பரங்கள்
மதமென்றும் குலமென்றும்
நீ வைத்த துணிக்கடைகள்
நிர்மூலமாகிவிடும்
நிர்வாணமே தங்கும்
வாசகா – ஓ – வாசகா…
என் சமகால சகவாசி
வாசி…
புரிந்தால் புன்னகை செய்
புதிர் என்றால் புருவம் உயர்த்து
பிதற்றல் எனத் தோன்றின்
பிழையும் திருத்து…
எனது கவி உனதும்தான்
ஆம்…
நாளை உன்வரியின்
நான் தெரிவேன்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Translate »